---------------- ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ (Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ) - Ο ΛΥΤΡΩΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ -------------------

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

25 Μαρτίου

(ΔΕΣΠΟΤΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ - ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ)
Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ




Aτενίζοντας την ωραιότητα της Θεοτόκου, σε κάθε εικόνα της, αλλά ιδιαίτερα σ’ αυτήν του Ευαγγελισμού, μπορούμε να κράζουμε νοερά μαζί με τον Άγιο Ανδρέα Κρήτης, που γράφει: “Χαίροις μετά Θεόν η θεός, τα δευτερεία της Τριάδος η έχουσα, Χαίρε βασιλίς των βασιλίδων, η βασιλέα γεννήσασα, των βασιλευόντων· ου η βασιλεία, βασιλεία πέλει, πάντων των αιώνων· χαίρε του θανάτου, βασίλειον νικήσασα, και ζωής ανοίξασα, βασιλείαν πρόξενον· βασιλείς ήν σέβονται, χαίρε Μύριαμ (Μαριάμ) Παντοβασίλισσα” εκφράζοντας το κάλλος και το μεγαλείο της.
Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός εκστατικός βοά: “Σύ μου τον νουν είλες”, σκεπτόμενος την ωραιότητα της Παρθενίας της Θεοτόκου.

Ποιός νούς μπορεί να μείνη στατικός απέναντι σ’ αυτό το μεγαλείο του Ευαγγελισμού, το ζωντάνεμα της κένωσης του Θεού Λόγου, την αρχή όλων των Δεσποτικών εορτών;
Ψάλλουμε στην Εκκλησία μας, στο απολυτίκιο της ημέρας: “Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον και του απ’ αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις”.

Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ είναι αυτός με τον οποίο συνδέονται όλα τα γεγονότα που έχουν σχέση με την ενανθρώπηση του Χριστού, είναι εκείνος που “τό προσταχθέν μυστικώς λαβών εν γνώσει” και με εκείνο χαιρέτησε την Θεοτόκο. Άλλωστε απεικονίζεται σε πολλές εικόνες όπως η εικόνα του Ευαγγελισμού της Αχρίδος από την Παναγία την Περίβλεπτο η ορμητική κίνηση του Αρχαγγέλου σε αντίθεση με την ηρεμία τηςΠαναγίας. Παρ’ όλο που ο Αρχάγγελος βρίσκεται στο έδαφος φαίνεται αυτή η ορμή και από το άνοιγμα των ποδιών του, έχει κανείς την αίσθηση ότι ο Γαβριήλ αιωρείται μεταξύ ουρανού και γής.
Κρατάει σκήπτρο, δηλώνοντας έτσι την βασιλική προσταγή, και όχι κρίνο, όπως μας έχει συνηθίσει η δυτική ζωγραφική.
Η Μητέρα του Θεού αποκαλείται από τον αρχάγγελο Κεχαριτωμένη, γιατί είχε το πλήρωμα της Χάριτος εκ του πληρώματος των Χαρίτων του Υιού της. Πρό της συλλήψεως το πλήρωμα της Χάριτος ήταν τέλειο, κατά την σύλληψη ήταν τελειότερο και μετά την σύλληψη τελειότατο (Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου: “Δεσποτικές Εορτές”). Την συναντούμε άλλοτε καθισμένη, υπογραμμίζοντας την υπεροχή της απέναντι στον αρχάγγελο, ως τιμιωτέρα των Χερουβίμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφίμ, και άλλοτε όρθια μοιάζοντας έτσι να ακούη κατά κάποιον τρόπο καλύτερα το θείο μήνυμα.
Η εμφάνιση του αρχαγγέλου και το μήνυμα τάραξαν την Θεοτόκο πού, κατά το πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου, το αδράχτι με το νήμα που κρατούσε στο χέρι της, έπεσε, και αυτό δεν ερμηνεύεται ως δειλία ή φόβος της Παναγίας, αλλά από την άποψη ότι, αν και θαυματουργικές συλλήψεις είχαν γίνει πολλές στην Παλαιά Διαθήκη, καμμία δεν είχε γίνει ασπόρως, γι’ αυτό ρωτάει: “πώς έσται μοι τούτο επεί άνδρα ου γινώσκω;”,εκφράζοντας έτσι την αδυναμία της ανθρωπίνης φύσεως.

Η Παναγία καθιστή, αποφεύγοντας να κοιτάξη τον ουράνιο επισκέπτη της, με το κεφάλι ελαφρά σκυμμένο και το χέρι μπροστά στο στήθος, δηλώνει την υπακοή της, το φυσικό της θέλημα. Μοιάζει να λέη:
“Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου”.
Κόκκινο ύφασμα είναι απλωμένο ανάμεσα σε δύο κιλλίβαντες που εξέχουν από την στέγη. Τα ανοιχτόχρωμα και ψυχρά ρούχα του αγγέλου έρχονται σε αντίθεση με το πορφυρό μαφόριο της Παναγίας.
Ο Χριστός ωστόσο δεν προκάλεσε καμμία φθορά στην παρθενία της Θεοτόκου, όπως άλλωστε προφήτεψε και ο Προφητάναξ Δαυίδ: “καταβήσεται ως υετός επί πόκον, ωσεί σταγών η στάζουσα επί την γήν”.

........."ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ "...........

25 Μαρτίου

(ΔΕΣΠΟΤΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ - ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ)
Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ




Aτενίζοντας την ωραιότητα της Θεοτόκου, σε κάθε εικόνα της, αλλά ιδιαίτερα σ’ αυτήν του Ευαγγελισμού, μπορούμε να κράζουμε νοερά μαζί με τον Άγιο Ανδρέα Κρήτης, που γράφει: “Χαίροις μετά Θεόν η θεός, τα δευτερεία της Τριάδος η έχουσα, Χαίρε βασιλίς των βασιλίδων, η βασιλέα γεννήσασα, των βασιλευόντων· ου η βασιλεία, βασιλεία πέλει, πάντων των αιώνων· χαίρε του θανάτου, βασίλειον νικήσασα, και ζωής ανοίξασα, βασιλείαν πρόξενον· βασιλείς ήν σέβονται, χαίρε Μύριαμ (Μαριάμ) Παντοβασίλισσα” εκφράζοντας το κάλλος και το μεγαλείο της.
Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός εκστατικός βοά: “Σύ μου τον νουν είλες”, σκεπτόμενος την ωραιότητα της Παρθενίας της Θεοτόκου.

Ποιός νούς μπορεί να μείνη στατικός απέναντι σ’ αυτό το μεγαλείο του Ευαγγελισμού, το ζωντάνεμα της κένωσης του Θεού Λόγου, την αρχή όλων των Δεσποτικών εορτών;
Ψάλλουμε στην Εκκλησία μας, στο απολυτίκιο της ημέρας: “Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον και του απ’ αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις”.

Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ είναι αυτός με τον οποίο συνδέονται όλα τα γεγονότα που έχουν σχέση με την ενανθρώπηση του Χριστού, είναι εκείνος που “τό προσταχθέν μυστικώς λαβών εν γνώσει” και με εκείνο χαιρέτησε την Θεοτόκο. Άλλωστε απεικονίζεται σε πολλές εικόνες όπως η εικόνα του Ευαγγελισμού της Αχρίδος από την Παναγία την Περίβλεπτο η ορμητική κίνηση του Αρχαγγέλου σε αντίθεση με την ηρεμία τηςΠαναγίας. Παρ’ όλο που ο Αρχάγγελος βρίσκεται στο έδαφος φαίνεται αυτή η ορμή και από το άνοιγμα των ποδιών του, έχει κανείς την αίσθηση ότι ο Γαβριήλ αιωρείται μεταξύ ουρανού και γής.
Κρατάει σκήπτρο, δηλώνοντας έτσι την βασιλική προσταγή, και όχι κρίνο, όπως μας έχει συνηθίσει η δυτική ζωγραφική.
Η Μητέρα του Θεού αποκαλείται από τον αρχάγγελο Κεχαριτωμένη, γιατί είχε το πλήρωμα της Χάριτος εκ του πληρώματος των Χαρίτων του Υιού της. Πρό της συλλήψεως το πλήρωμα της Χάριτος ήταν τέλειο, κατά την σύλληψη ήταν τελειότερο και μετά την σύλληψη τελειότατο (Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου: “Δεσποτικές Εορτές”). Την συναντούμε άλλοτε καθισμένη, υπογραμμίζοντας την υπεροχή της απέναντι στον αρχάγγελο, ως τιμιωτέρα των Χερουβίμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφίμ, και άλλοτε όρθια μοιάζοντας έτσι να ακούη κατά κάποιον τρόπο καλύτερα το θείο μήνυμα.
Η εμφάνιση του αρχαγγέλου και το μήνυμα τάραξαν την Θεοτόκο πού, κατά το πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου, το αδράχτι με το νήμα που κρατούσε στο χέρι της, έπεσε, και αυτό δεν ερμηνεύεται ως δειλία ή φόβος της Παναγίας, αλλά από την άποψη ότι, αν και θαυματουργικές συλλήψεις είχαν γίνει πολλές στην Παλαιά Διαθήκη, καμμία δεν είχε γίνει ασπόρως, γι’ αυτό ρωτάει: “πώς έσται μοι τούτο επεί άνδρα ου γινώσκω;”,εκφράζοντας έτσι την αδυναμία της ανθρωπίνης φύσεως.

Η Παναγία καθιστή, αποφεύγοντας να κοιτάξη τον ουράνιο επισκέπτη της, με το κεφάλι ελαφρά σκυμμένο και το χέρι μπροστά στο στήθος, δηλώνει την υπακοή της, το φυσικό της θέλημα. Μοιάζει να λέη:
“Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου”.
Κόκκινο ύφασμα είναι απλωμένο ανάμεσα σε δύο κιλλίβαντες που εξέχουν από την στέγη. Τα ανοιχτόχρωμα και ψυχρά ρούχα του αγγέλου έρχονται σε αντίθεση με το πορφυρό μαφόριο της Παναγίας.
Ο Χριστός ωστόσο δεν προκάλεσε καμμία φθορά στην παρθενία της Θεοτόκου, όπως άλλωστε προφήτεψε και ο Προφητάναξ Δαυίδ: “καταβήσεται ως υετός επί πόκον, ωσεί σταγών η στάζουσα επί την γήν”.